Para sa Bayan

Matagal na rin ako sa larangan ng pulitika. Marami ng mga pulitikong nakasama at nakatunggali.  May mga dating katunggali na ngayon mga kasama na.   At may mga kasama noon na ngayon ay mga katunggali na.  Sa mga pagkakataon na naghihiwahiwalay ang mga dating magkakasama, madalas na mabanggit ang dahilan nito ay prinsipyo at paninindigan.  Kaakibat nito ang paliwanag na ang desisyon ng paglipat sa ibang kampo ay para sa bayan at hindi pansarili.

Subalit sa karanasan naming mga hinalal na opisyales ng Naga City, palagay ko nagkakasundo-sundo kami kung ano ang kahulugan ng para sa bayan.  Ito ang pagtaguyod ng kapakanan ng aming lungsod.  Ang pagbigay ng pag-uunawa sa mga iba’t ibang pananaw, ang pagtatalo paminsan-minsan at pagsumikap na mabigyan ng puwang ang pangarap ng bawat kasama.  Subalit sa likod ng lahat ng ito, walang higit pa sa pagpanatili ng pagkakaisa dahil ito ang susi ng matagumpay na paglilingkod.  Mahalaga ang tagumpay ng lahat kesa sa pagnanais ng isa na maitaguyod ang sariling interes. Hindi madali sapagkat hindi lang minsan na hiningi ang pagsakripisyo ng mga kasama para sa tagumpay ng lahat.  Hindi madali dahil kahit sa pakiwari ng isa na siya ang mas nararapat, isinuko niya ang kanyang pangarap dahil ayaw niyang mabigyan ng pagkakataon ang aming mga katunggali na magkaroon ng pagkakataon na masira ang aming mga pinaghirapan.  Nagbunga ito ng binotohan ng “straight” ang aming buong “ticket” sa loob ng anim na sunod-sunod na halalan o sa loob ng maglalabing walong tao na.  Mula mayor, vice mayor hanggang pinakahuling konsehal ng aming ticket ay patuloy na hinalal ng mga mamayan. Hindi pa ito nangyari sa kasaysayan ng pulitika sa Naga City.  Minsan nga napagbibintangan pa na nandadaya kami sa eleksiyon.  Batid kong alam ng mga taga Naga City na hindi.  Hindi naman kaila sa karamihan na ang tanging dahilan ng tiwalang ito ay ang mahusay at matapat na pamamahala.  Sa iba’t ibang sukat at sa iba’t ibang paligsahan napatunayan na ng Naga City na maari siyang ihambing sa mga pinakamahusay na LGU sa buong Pilipinas.  (Malamang ang Naga City na ang “most awarded LGU” sa ating bansa — may mahigit “150 international, national at regional awards” at “6 Hall of Fame recognitions” ang naigawad sa Naga City).   Ang aming paniwala tunay na para sa bayan ang aming layunin kung meron kaming sapat na kakayahan para maitaas ang antas ng sukat ng buhay ng mga mamamayan.  Hindi lamang ang pagnanais naming makapaglingkod.  Hindi lamang ang matapat na pamamahala o matuwid na hangarin kung hindi ang aming kakayahan at karanasan sa mga problema kaakibat ng tungkulin na aming hinangad.

Galing pa lang ako sa isang international forum.  Nabanggit ng isang dayuhang pinuno ng isang sangay ng United Nations na natalaga sa Pilipinas, na parang walang linaw kung ano ang hinaharap ng ating bansa.  Maraming naghahangad na mahalal. Lahat isang lamang ang bukang bibig —- ang kanyang hangaring mahalal ay para sa bayan!  Ang sabi niya, kung tunay na talagang para sa bayan nga ang layunin ng mga ito, baka mas mainam na pag-aralan nila ang sitwasyon. Nagkakahati-hati ang mga may pare- parehong layunin. Lahat naniniwala na tanging siya ang karapat dapat.  Baka sa maling akala o hindi makatuwirang hangarin, ang puwede sanang magtagumpay na tunay na maaring magdala na kaunlaran para sa atin bayan ay hindi magwawagi.  Para sa bayan, baka mas mainam na itabi na ng iba ang kanilang plano tumakbo sa 2010. Para sa bayan, isantabi nila ang paniwalang mas karapat-dapat sila sa iba. Para sa bayan, magkaisa na lang ang may pare-parehong pananaw at layunin.  Dahil kung hindi, magagamit lamang muli ang mga katagang “para sa bayan” para maitaguyod ang mga interes na mga pangsarili.

Kabataan sa 2010

Kahapon naimbita kami ni Gg. Harvey Keh para kumatawan ng Kaya Natin! sa isang talakayan sa De la Salle University. Ako ay isang alumnus ng Unibersidad na ito at ako ay nagagalak na mukhang nagbubunga na ng mabuti ang pakikilahok ng pamunuan niya, sina Bro. Armin Luistro, Bro. Rollie Dizon at mga kasama nila, sa mga ugnayan at pangyayari na may relasyon sa pagbabago ng ating lipunan.  Mukhang namumulat na rin ang mga mag-aaral.  Kahit biernes at walang pasok, puno ang William Hall. Makahulugan ang mga tanong at mga pananaw ng mga estudyante.

Ang pangunahing paksa ay kung ano ang magagawa ng mga kabataan sa darating na halalan sa 2010.  Tulad ng aming paulit ulit na sinasabi, una sa lahat dapat magrehistro ang mga kabataan para mapabilang sila sa mga pipili.  Pangalawa, kilatising maigi ang mga nais humingi ng kanilang boto para maging kasangkapan ang kapangyarihang ito sa matuwid na pagpili. Pangatlo, hikayatin ang ibang kabataan na sumapi at makiisa sa kanilang pinapaniwalaang makapaglilingkod ng tapat at maayos.  Tapat, ibig sabihin may integridad, may matuwid na paninindigan at may pagmalasakit sa mahihirap. Maayos na pamamalakad na sa ngayon ang sukatan ang karanasan at kakayahan na naipamalas na ng mga gustong mamuno sa atin.

Hanggang ngayon, malaking palaisipan pa rin kung talagang may “youth vote” sa Pilipinas? Maliban marahil noong panahon na tumakbo si Senadora Miriam Santiago, hindi niya pa naipadama ang kanyang lakas. Maraming dahilan. Ang kawalan niya ng gana dahil sa nakikita niyang kalakaran ng pulitika sa bansa. Ang pagnanais niya na mangibang bayan na lang.  Ang mga bagay-bagay na mapagkakaabalahan na may relasyon sa mga pangarap niya. Nakakabahala subali’t hindi kataka-taka. Malungkot subalit dapat harapin ang hamong ito.

Ang katunayan kung anong tayo ngayon ay dala ng kung ano ang mga kabataan noong nakaraang panahon. Ang pangarap ni Rizal ay nagmistulang pangarap. Dahil hindi siya nakilahok, dahil hindi siya nakibahagi, dahil nawalan siya ng paniwala na siya may kapangyarihan din, ganitong klaseng lipunan na ang ginagalawan natin sa pangkasalukuyang panahon.  Ibig sabihin ganito din ang hinaharap ng mga sunod na henerasyon kung ang mga kabataan ngayon ay di makikibahagi sa pagsulong ng pagbabago.  May karapatan sila na sisihin ang mga kabataan noon (kasama ako at ang mga ka-edad ako).  Huwag sanang nilang hayaan na darating ang panahon na sila rin ang sisihin dahil tulad ng mga nauna sa kanila, hindi sila lumahok at nanindigan para sa mas maayos at masaganang bukas para sa atin mga kababayan. Ito ang hamon sa ating mga kabaataan sa 2010. Tugonan kaya nila?